مفهوم خدا ازکودکي در ذهن طفل جاي مي گيرد و او درمي يابدکه براي جهان آفريدگاري است اما بحث اين است که خداي جهان چگونه به کودک معرفي شود.
مادر مي تواند خدارا به عنوان منبع نيکي ها ،نيروها،رحمت ها ،و محبت ها به او معرفي کرده وذهن و روان او را آمادة پذيرش لطف ومهراو نمايد ويا او را خداي سختگير،عقوبت کننده وکيفرده معرفي نمايد.
طفل را نبايد ازکودکي ازخدا ترساند بلکه همواره بايد ازمهروعواطف او،محبت ودوستي او،مواهب وزيبايي هاي اوبحث کرد.
داشتن خداي مهربان براي کودک به مراتب بهترازخدايي است که جبارومنتقم است .

خدايي که دراثرجهالت مربيان براي کودک ماية ترس و وحشت معرفي شود اثرش تا ابد در ذهن او باقي 
مي ماند او ازچنان خدايي که خشمگين ،آزاررسان وجباراست وبه هيچ وجه ازحق خود صرفنظرنمي کند وحتماً بدان کيفرمي دهد،فراري ومتنفراست .
مادر بايد بذر رحمت واميد را در دل او زنده سازد وحتي نااميدي راگناهي بزرگ معرفي نمايد.مادرمي تواند به طفل بفهماند که اومي تواند باخداي خودصحبت کندرازدل بگويد،حرف بزند وزمينة دلبستگي اورابه خدا چنان کند که طفل بزرگترين وظيفه اش راجلب رضاي اوبداند،تابع اوامرونواهي اوباشد.

.علي قائمي، نقش مادر در تربيت ،ص155